Leonia wiedząc , że często tak wołąm, nie zwróciła na to uwagi. Trwało to długo, wówczas zawołąłąm głośniej i Maria wreszcie wróciła. Widziałam dokłądnie jak wchodzi, lecz nie mogę powiedzieć, że ją rozpoznałąm i wołałam jeszcze głośniej: Mamo...
Cierpiałąm bardzo z powodu tej wymuszonej i niewytłumaczalnej walki, Maria zaś cierpiała zaś może więcej ode mnie. Po bezskutecznych wysiłkach pokazania mi, że jest przy mnie , rzuciła się na kolana przy łóżku, wraz z Leonią I Celiną, i zwracając się Do Najświętszej Marii Panny , prosiła ja z żarliwością Matki , błągającej o życie dla swego dziecka. I otrzymała to, czego pragnęła.
Nie znajdując już żadnego ratunku na ziemi, biedna mała Teresa zwróciła się do Matki w niebie, prosiłą ja z całego serca, by ulitowała się wwreszcie nad nią. .... Naraz Najświętsza Panna ukazała mi się piękna, tak piękna, że nigdy nie widziałam nic piękniejszego, z jej twarzy przebijała dobroć i niewysłowiona serdecznie.
Lecz to, co przeniknęło mnie aż do głębi, to Jej "czarujący uśmiech". W jednej chwili zniknęła wszystkie utrapienia, dwie duże łzy stanęły mi w oczach i spłynęły cicho po policzku, łzy niezmąconej radości.....
Ach! pomyślałąm Najświętsza Panna uśmiechnęła się do mnie , jakaż jestem szczęśliwa.....
Tak....ale nikomu o tym nie powiem, gdyż moje szczęście wtedy zniknie.
Bez najmniejszego trudu spuściłam oczy i ujrzałam Marię, patrzącą na mnie z miłością . Wydawała się poruszona , jakby domyślała się łąski , którą obdarzyła mnie Najświętsza Panna. ......
Ach, to właśnie Marii i jej wzruszającym prośbom zawdzięczam łąskę Królowej Niebios. Widząc, że utkwiłąm w Niej wzrok, powiedziała sobie w duchu, "Teresa wyzdrowiała" !
Tak, mały kwiat miał się odrodzić do życia, świetlisty Promień, który go ogrzał, nie przestawał ni eprzestawał go obdarzać coraz to nowemi dobrodziejstwami. Nie działa on porywczo, lecz z ogromnym wyczuciem , i nie tylko podźwignął swój kwiat, ale i umocnił tak , ze w piec lat później mógł się już rozwijać na żyznej górze Karmel.